آیا فرزندان خوبی برای والدین خود هستیم ؟

فرزندان عزیزم سلام . خسته نباشید . می خواهم شما را دعوت کنم تا با هم درد دل کنیم . حتما سوال می کنید در چه موردی . باید عرض کنم در مورد خودتان . بگذارید منظورم را با یک سوال بیان کنم . جواب سوالم هم آسان است ، هم مشکل .
چون می خواهم سوال کنم برای والدین خودتان چگونه فرزندی هستید ؟ تعجب نکنید . قدری فکر کنید . شما گاهی از پدر و مادر گلایه می کنید که مرا درک نمی کنند . بیائید از خودتان سوال کنید ، ما چقدرپدر و مادرمان را درک می کنیم . چون در خانواده ، مدرسه و اجتماع انتظارات دو طرفه است ، یک طرفه نیست . یعنی بحث حق و تکلیف به میان می آید ، هر حقی در مقابل تکلیفی بوجود می آید . بگذارید یک مثال ساده بزنم ، شما در مدرسه خوب درس می خوانید . این تکلیف شماست و علیرغم اینکه نفع این کار به خودتان می رسد ، مدرسه هم با تشویق و تقدیر از شما جواب زحمتتان را می دهد . یا در خانواده به وظایفتان خوب عمل خوب عمل می کنید ، والدین شما هم اغلب با انجام کارهایی برای شما آن را جبران می کنند . پس می بینییم این امر دو طرفه است . اگر یک طرفه شود مشکل ایجاد می شود . به گلایه قبلی ( پدر و مادر مرا درک نمی کنند ) بر می گردیم . واقعا آیا شما پدر و مادرتان را درک می کنید . یا گا هی می گویید پدر و مادر به ما محبت نمی کنند . آیا شما به پدر و مادرتان محبت می کنید . چون گفتیم رابطه دو طرفه است . من مطمئن هستم شما در این مورد  هم خوب فکر می کنید و هم منصفانه قضاوت خواهید کرد . می دانید که خانواده یک سیستم می باشد و در این سیستم باید تمام اجزا به وظایف خود عمل کنند . در غیر اینصورت پیدایش مشکلات قابل پیش بینی است . بگذارید در این مورد هم یک مثال بزنم . موتور یک ماشین را در نظر بگیرید (یک سیستم) این موتور از اجزایی درست شده است . اگر این اجزا کارشان را درست انجام دهند موتور خوب کار خواهد کرد ، ولی اگر یکی از اجزا به وظیفه اش عمل نکند موتور کار نخواهد کرد . به این مورد فکر کنید . باز هم با هم گفتگو خواهیم کرد .

دوست شما مشاور

آیا ما والدین الگوهای مناسبی برای فرزندانمان هستیم ؟

با سلام و درود بر پیامبر اسلام (ص) و ائمه معصومین سلام ا... علیهم اجمعین و عرض خسته نباشید به والدین محترم که با تمام توان  در راه تربیت فرزندان خود تلاش می کنند ، و آرزوی تو فیق برای همه آنها ، می خواهم سوالی را برای اولیاء محترم مطرح کنم و پیرامون آن با ایشان درد دل کنم . این سوال از دو قسمت تشکیل شده :

1- اولین الگوهای فرزندان ما چه کسانی هستند ؟    2- این الگوها تا چه حد مناسب می باشند ؟
به قول علمای تعلیم و تربیت ، خانواده اولین و مهمترین مدرسه فرزندان ماست . با توجه به این مهم معلمین مدرسه خانواده ، (والدین) چگونه معلمانی هستند . اطلاعات آنان برای این امر خطیر چقدر است . به قول معروف از شرح وظیفه خود تا چه حد مطلع هستند ؟ چقدر به موقعیت زندگی آنان توجه دارند ؟ و ...
حال خودمانی تر سوال را بدینگونه مطرح می کنم که آیا ما والدین الگوهای مناسبی برای فرزندان خود هستیم ؟ تغییراتی را که می خواهییم در آنها ایجاد کنیم خودمان چقدر به آن پایبند هستیم .مثلا اگر می خواهیم فرزندانمان دروغ نگوییند ، آیا خودمان دروغ نمی گوییم .اگر می خواهیم آنان مسولیت پذیر باشند ، آیا خودمام هستیم و ... ملاحظه می فرمائید وظیفه سنگین و خطیری را به دوش می کشیم . حال بیائید منصفانه به قول معروف کلاهمن راقاضی کنیم  و ابتدا در این مورد خودمان را ارزیابی کنیم . اگر در جایی ضعف داریم آن را مشخص نمائیم . راه حل هایی برای بر طرف کردن نقاط ضعف پیدا کنیم . بحداله منابع زیاد است . بیائید گرفتاریها را بهانه نکنیم ، همه قبول داریم که برای اداره زندگی صبح تا شام تلاش م کنیم ، خسته می شویم ولی این را قبول داریم که سرمایه یا سرمایه های زندگی ما فرزندان ما هستند ، پس بیائیم زمانی هر چقدر کوتاه را برای مطالعه و بازنگری خودمان در نظر بگیریم . همه گنا هان را به گردن دیگران نگذاریم . باز هم با هم گفتگو خواهیم کرد .